Nietolerancja laktozy

Laktoza, czyli cukier mleczny, jest związkiem z grupy węglowodanów. Jest on zbudowany z D-galaktozy i D-glukozy. Substancję tą odkryto w 1619 roku. Za trawienie tego cukru odpowiada enzym laktaza, znajdujący się w błonie śluzowej jelita cienkiego.

Poniżej przedstawiamy ilość laktozy w 100 g popularnych produktów mlecznych:
– mleko krowie – 4,6 do 4,9 g,
– jogurt – od 4,6 do 5,0,
– sery żółte – 0,1,
– ser topiony – 1,0,
– lody – 4,4,
– śmietana – od 3,1 do 4,0.

Nietolerancja laktozy, związana jest z niedoborem laktazy – enzymu rozkładającego laktozę na cukry proste. Osoby cierpiące na tą przypadłość po zjedzeniu zbyt dużej ilości produktów mlecznych mogą mieć objawy takie jak: biegunka, gazy, wzdęcia, ból brzucha. Szacuje się, że około 20-25% dorosłych w Polsce cierpi na nietolerancję laktozy.

Nietolerancja laktozy dzieli się na trzy rodzaje:
– wrodzona – dziecko od urodzenia cierpi na brak enzymu laktazy (ten rodzaj jest niezwykle rzadki) ;
– pierwotna – jest to dziedziczny niedobór laktazy, który ujawnia się w okresie dojrzewania (nie jest to całkowity brak laktazy, a jej niedobór, który może występować w różnym nasileniu);
– wtórna – niedobór laktazy jest nabyty i spowodowany jakimś czynnikiem zewnętrznym, który uszkadza błonę śluzową jelita cienkiego, może mieć charakter przejściowy lub trwały.

Osobom cierpiącym na tą przypadłość zaleca się ograniczenie produktów zawierających laktozę lub całkowite wyeliminowanie ich z diety, w zależności od nasilenia nietolerancji. Można także skorzystać ze środków farmakologicznych zawierających laktazę.